Aus : Weser-Kurier vom 28.März 1978

 

In de grote Stadt

 

Wat stellt sik een woll ünner 'ne grote

Stadt vör? Kummt ganz up an, wo ollt he is

im wat em so in'n Kopp rumgeiht. Dar ist ja

de Nacht hell, un jedereen hett sien Vergnö-

gen. In de Straten süht 'n so vele Minschen,

sünd ok welk ut Afrika un Indien darünner.

So'n Barg Geld verdeent gar kener, dat he

von all de schönen Saken köpen kann, de in

de Schaufinstern liegt. Ut de ganze Welt

kaamt hier Scheep an. Von'n Water her weiht

jümmer 'n frischen Wind.

Bremen, dat wöör de Welt för de Jungs ut

ns Straat. As use Fööt just an de Fahrradpe-

dalen reckden, sund wi eens Daags in alle

Herrgottsfroh loosföhrt. lk kann mi noch erin-

nern, up de Brake, dicht bi'n Hauptbahnhoff,

stünnen hider lüttje Hüüs, un 'n beten füdder-

hen harr Rolappe siene Smeed, dar bleven de

Rööd up'n Hoff stahn. Nu güng't rin in de

Stadt. Overmächtig groot kemen us de velen

  Geschäften mit ehre Lampen un Reklaamschil-

ler vor. Stratenbahnen susten hen un her. Au-

tos flitzden üm de Eck. Aver denn alle Mann

hen in't nächste beste Warenhuus. Stünnen-

lang sünd wie de Ruiltreppen rup un dal

föhrt. Un donnerst de Pahrstohl. As et naher

 

dat sößte Mal na baven gähn schull, hefft se

uus an de frische Luft sett'.

Dat Schönste an düssen Dag wöör de Ha-

ven. An'n Kai legen een achtern anner all de

großen Dampers. Wimpels flatterten an de

Masten, De ganze Gesellschap glieks bi't er-

ste  Schipp  över de  Gangway mi  rup  up't

Deck von de „lsarstein". Allens fründllche

Lüüd dar. Wir dröffen in't Stüürrad griepen,

in een von de Kojen ut dat Bulloog kieken, de

Schippsglock anfaten un de Seemannsmütz

von'n Bootsmann upsetten. Harrn alltosaarn in

de Mess noch watto etenkregen, man äs de

SmuttJe darmit nitkeem, dat he för siene

Pannkoken dat Fett von'n Aap nehm, is us de

Aptiet vergahn.       .                        .

In de Freemarktstiet hööl us ja ok wedder

nix. Heinz harr verspraken, wi schullen düt-

mal richtig wat beleven und dat nie nich wed-

der vergeten. Een Mann, een Wurt. Riesenrad,

Daam ahn ünnerlief,  Luftgewehrscheten, dat

könn gar nich noog weern. Denn alle Mann

rin in'n Telt, wo he för jeden grootmächtig

'ne Bockwust mit Kantüffelsalat un Dunkel-

beer bestellde. Na de Mahltiet, noch dat lesde

End Wust in de, Hand, flüster he us to, he

harr keen Geld mehr unkönn nich betahlen,

Sprung von'n Stohl up un nix äs rut, wi an-

 

nern achteran. Heinz hett recht beholen, so 'n

Streich vergitt'n sien Leevdag nich,

Aver ok de Jahren naher sünd wi jümmer

wedder na Bremen föhrt un hefft jedesmal

wat Nieges beleevt. Mi is mal de Fraag upka-

men, worum wollen Hsel, Hund, Katt un Hahn

utgerekent dar Stadtmuskanten weern? Mutt

doch wat an sien! Sogar die lüttje Schipper-

jung mit siene scheven Been seggt: Halli, hal-

lo, nu geiht na Bremen to! Ji können dar ja

sülven mal över nadenken.

 

Fr. Hasselmann